Het grote gevaar: schermpjes, of aardappels eten?

Mijn vader mocht van mijn oma niet teveel lezen. “Je verleest je verstand!” zei ze dan. Nogal een contrast met de huidige opvattingen over ‘leeskilometers’ die kinderen moeten maken vanaf groep drie. Zouden we over een aantal decennia ook lachend terugdenken aan de waarschuwingen dat je kind niet teveel tijd moet doorbrengen achter ‘schermpjes’?

Lees verder

Advertenties

Het puberbrein: een zelfvervullende voorspelling?

Vier Amerikaanse jongeren wonnen in november de Kindervredesprijs 2018, voor het oprichten van de beweging March For Our Lives na de schietpartij op hun middelbare school in de stad Parkland. De jongeren werden beloond voor hun moed, voor het zich durven afzetten tegen de gevestigde orde. Iets waar jongeren doorgaans bijzonder goed in zijn.

Helaas lezen we veel vaker negatieve berichten over het gedrag van jongeren, van comazuipen, roekeloos rijden tot afhaken op school. Vaak wordt dit gedrag geweten aan het puberbrein. “Huiswerk plannen lastig voor puberbrein”, “Puber blijft maar roken en drinken: Hun brein werkt nou eenmaal anders”, om maar wat voorbeelden te noemen.

Lees verder

Nieuwsgierig luister ik naar de vaccinatiediscussie

Zelf heb ik geen moment getwijfeld. Een prikje om te voorkomen dat je kind een dodelijk ziekte krijgt? Kom maar door, liever eerder dan later. Toen wij onze eerste baby kregen, ruim acht jaar geleden in New York, was vaccineren nog minder het gepolariseerde gesprek van de dag dan nu. Er waren vooral sterke meningen over borstvoeding. De babywinkels hadden er zelfs ‘verboden-voor-flesjes’ stickers op de ramen. Ik kreeg er de neiging van om alleen al daarom mijn kind recht voor hun raam een fles te geven.

Lees verder

Eindelijk volwassen (helaas)

Wanneer voelde jij je volwassen? Ik in elk geval niet toen ik wakker werd op mijn achttiende verjaardag. Misschien was het eerste gevoel er de dag dat ik naar mijn studentenkamer in Utrecht verhuisde. Maar toen was ik nog zeventien. Of toen ik in het ziekenhuis belandde en het niet nodig bleek om op mijn ouders te wachten voor de arts vertelde wat ik mankeerde. Maar toen was ik twintig (en ik ben overigens weer helemaal hersteld). Op de dag dat ik achttien werd, gebeurde er helemaal niets bijzonders.

Lees verder

Mijn hersenselfie

Mijn loopbaan als onderzoeker begon misschien wel met mijn fascinatie voor Marie Curie. Tijdens mijn studie verslond ik haar biografie meerdere malen. Haar toewijding werkte betoverend, ook al bracht deze haar tot zelf-experimentatie met radioactiviteit en stierf ze vroegtijdig aan leukemie. Het hield me bezig: zoveel discipline en toewijding, zou ik dat ook kunnen?

Lees verder